آخرین خطابه

تو

بر سکویی بلند ایستاده بودی

ما

گرداگردِ تو، بر زمین سرد، حلقه زدیم

این آخرین خطابه ای بود که باید می خواندی

دستِ راست ستونِ چانه

و انگشت کوچکت

نیمی از سبیل تو را پوشانده بود

و چشم هایت

مثل دو شعله ی کبریت

در تاریکی می درخشید

بعد

مِهی رقیق     میدان را پر کرد

و آسمانِ تیره کمی پایین آمد

ما، دست رویِ خاک کشیدیم

و بعد

پلک های تو را بستیم

تو بر سکوی مرگ ایستاده بودی

و ما

نمی دانستیم.

از کتاب: شعرهای جمهوری